Prezydium Zarządu Krajowego

Jesteśmy częścią dumnego Narodu, który nie wstydzi się swojej tradycji i wiary. Opowiadamy się za państwem, które zdecydowanie działa na rzecz bezpieczeństwa i sprawiedliwości, wspiera rodzinę, ale w pozostałych dziedzinach ogranicza swoją obecność do minimum, pozostawiając jak najszerszą przestrzeń do swobodnej aktywności wolnych obywateli.

Jarosław Gowin

Jarosław Gowin

Prezes Zarządu Krajowego

Jest synem Ludwika i Aliny. Jego rodzice po wojnie działali w Zrzeszeniu „Wolność i Niezawisłość”.

Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. Przez dziewięć lat był bramkarzem drużyny juniorów piłkarskiego klubu Czarni 1910 Jasło. Studiował historię filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na uczelni był szeregowym członkiem „Solidarności” i Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Studiując w Krakowie, brał udział w wykładach w Dominikańskim Duszpasterstwie Akademickim „Beczka”. Tam poznał Jana A. Kłoczowskiego, Macieja Ziębę, jak również osoby z kręgu Jerzego Turowicza. W 1985 uzyskał tytuł zawodowy magistra.

W latach 80. przebywał w ramach stypendium na Uniwersytecie Cambridge. Pracę zawodową rozpoczął w Instytucie Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Następnie był zatrudniony w Społecznym Instytucie Wydawniczym „Znak”. W latach 1994–2005 pełnił funkcję redaktora naczelnego wydawanego przez Instytut miesięcznika „Znak”. Zasiadał też w zarządzie wydawnictwa. 21 lipca 2017 został usunięty z redakcji miesięcznika „Znak”, co uzasadniono wspieraniem „działań obozu rządzącego (…) zmierzających do pozbawienia niezależności władzy sądowniczej”.

W 2001 w Instytucie Studiów Politycznych PAN uzyskał stopień naukowy doktora rozprawą zatytułowaną Kościół w czasach wolności 1989–1999. Promotorem pracy był Wojciech Roszkowski.

Jest autorem książek, m.in. analizy sporów ks. Józefa Tischnera o Kościół pt. Religia i ludzkie biedy. Razem z Manfredem Spiekerem jest autorem publikacji pt. Zaangażowanie czy defensywa – katolicy w życiu Polski i Niemiec. Razem z Dorotą Zańko współtworzył wywiady rzeki z arcybiskupem Józefem Życińskim (Niewidzialne światło) oraz z ks. Józefem Tischnerem (Przekonać Pana Boga). Napisał kilkaset artykułów filozoficznych, politologicznych, recenzji i wspomnień. W latach 90. zajmował się problemami Kościoła katolickiego w Polsce oraz pontyfikatem Jana Pawła II. Należy do pomysłodawców „Dni Tischnerowskich” i Uniwersytetu Latającego Znak-u. Zorganizował mający służyć studentom fundusz stypendialny „Józek Szkolny”. Był współtwórcą i od 2003 do 2011 rektorem Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera. Jest członkiem rady patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera.

W 1990 związał się z założonym przez Aleksandra Halla Forum Prawicy Demokratycznej, później był przez kilka lat związany ze środowiskiem Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Nie należał jednak do żadnej z tych partii.

W 2005 z ramienia Platformy Obywatelskiej w okręgu krakowskim został wybrany do Senatu. Po rezygnacji Jana Rokity ze startu w wyborach parlamentarnych w 2007 został umieszczony na pierwszym miejscu listy PO do Sejmu, po czym wstąpił do partii. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 160 465 głosów. Wkrótce po wyborach wszedł w skład zarządu krajowego Platformy Obywatelskiej (zasiadał w nim do października 2010). W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 62 570 głosów.

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra sprawiedliwości w drugim rządzie Donalda Tuska. 29 kwietnia 2013 prezes Rady Ministrów zapowiedział odwołanie Jarosława Gowina ze stanowiska ministra sprawiedliwości. Do odwołania Jarosława Gowina przez prezydenta doszło tydzień później.

W tym samym roku Jarosław Gowin wystartował jako jedyny kontrkandydat Donalda Tuska w bezpośrednich wyborach na stanowisko przewodniczącego PO. W głosowaniu przegrał z dotychczasowym liderem, otrzymując 4114 głosów ważnych (20,42%). 9 września 2013 poinformował o opuszczeniu Platformy Obywatelskiej, zostając posłem niezrzeszonym. Rozpoczął następnie organizowanie konwencji regionalnych, uruchamiając akcję społeczną „Godzina dla Polski”, z której wyłonił się ruch społeczny. W projekt zaangażowali się m.in. dwaj inni posłowie niezrzeszeni, którzy opuścili PO. Jarosław Gowin podjął także współpracę programową z gronem ekspertów oraz z partią Polska Jest Najważniejsza i ze Stowarzyszeniem „Republikanie” (założonym przez posła Przemysława Wiplera).

7 grudnia 2013 ogłosił powstanie na bazie ruchu społecznego „Godzina dla Polski” nowej partii Polska Razem (pełna nazwa przyjęta przez ugrupowanie do 6 marca 2015 brzmiała „Polska Razem Jarosława Gowina”, następnie „Polska Razem – Zjednoczona Prawica”). Objął funkcję jej prezesa.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierał listę swojej partii w okręgu małopolsko-świętokrzyskim, jednak ugrupowanie nie osiągnęło progu wyborczego. W lipcu tego samego roku został przewodniczącym nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, skupiającego posłów oraz senatora z Polski Razem i Solidarnej Polski (w marcu 2015 klub przyjął nazwę „Zjednoczona Prawica”). W tym samym miesiącu obie te partie nawiązały ponadto współpracę z Prawem i Sprawiedliwością.

9 września 2014 prezydent Bronisław Komorowski powołał go w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z ostatniej pozycji listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krakowskim. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 43 539 głosów (zgodnie z wcześniejszą umową, wraz z innymi parlamentarzystami Polski Razem zasiadł w klubie PiS). 16 listopada 2015 objął urzędy wicepremiera oraz ministra nauki i szkolnictwa wyższego w rządzie Beaty Szydło.

4 listopada 2017 ogłosił utworzenie na bazie głównie Polski Razem nowego ugrupowania pod nazwą Porozumienie. 11 grudnia 2017 został ponownie powołany na urzędy wicepremiera oraz ministra nauki i szkolnictwa wyższego w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego.

Robert Anacki

Robert Anacki

Wiceprezes Zarządu Krajowego
Magdalena Błeńska

Magdalena Błeńska

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Magdalena Maria Błeńska (ur. 22 marca 1983 w Gdyni) – polska polityk i architekt, poseł na Sejm VIII kadencji, od 2017 wiceprezes partii Porozumienie.

Z wykształcenia i zawodu architekt, ukończyła studia na niemieckiej Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule Aachen (RWTH) oraz studia podyplomowe z konserwacji zabytków na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Zaangażowała się w działalność akcji Zmieleni.pl, Stowarzyszenia „Republikanie” oraz Stowarzyszenia KoLiber, w którym pełniła funkcję członka okręgowej komisji rewizyjnej w Trójmieście.

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu w okręgu gdańskim z pierwszego miejsca na liście komitetu wyborczego wyborców Kukiz’15, zorganizowanego przez Pawła Kukiza. Uzyskała mandat posła VIII kadencji, otrzymując 9437 głosów. 10 czerwca 2016 współtworzyła Klub Republikański w Sejmie, zostając jego koordynatorem. 23 lutego 2017 wystąpiła z klubu poselskiego Kukiz’15, a następnego dnia współtworzyła trzyosobowe koło poselskie „Republikanów”. We wrześniu 2017 dwie pozostałe posłanki „Republikanów” przeszły do klubu parlamentarnego PiS, w związku z czym Magdalena Błeńska została posłanką niezrzeszoną. W następnym miesiącu, wraz z innymi działaczami „Republikanów”, ogłosiła chęć współpracy ze środowiskiem skupionym wokół Jarosława Gowina. 4 listopada została wiceprezesem nowo powołanej przez niego partii Porozumienie.

Jadwiga Emilewicz

Jadwiga Emilewicz

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Jadwiga Katarzyna Emilewicz (ur. 27 sierpnia 1974 w Krakowie) – polska politolog i menedżer kultury. W latach 2015–2018 podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju, od 2018 minister przedsiębiorczości i technologii w rządzie Mateusza Morawieckiego. Od 2015 wiceprezes kolejno Polski Razem i Porozumienia.

W 1993 z wyróżnieniem zdała maturę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Absolwentka i doktorantka Uniwersytetu Jagiellońskiego, wykładowczyni w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie oraz dyrektor Muzeum PRL-u w Nowej Hucie. Współzałożycielka, a obecnie członkini redakcji kwartalnika „Pressje”. Stypendystka Uniwersytetu Oksfordzkiego. Była też przedsiębiorcą, dyrektorem zarządzającym KN Studio.

Zajmuje się socjologią władzy, samorządem terytorialnym, historią najnowszą oraz transformacją ustrojową Polski. Jej zainteresowania naukowe skupiają się wokół zjawiska władzy w polityce, teorii sił społecznych oraz interesów społecznych. Autorka książki pt. Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów, którą napisała wraz z Arturem Wołkiem.

W latach 1998–2002 była radcą prezesa Rady Ministrów w Departamencie Spraw Zagranicznych. Koordynatorka Instytutu Teorii Polityki, członkini Oxford University European Affairs Society. Od 1995 współpracuje z Ośrodkiem Myśli Politycznej w Krakowie. W 2007 i 2008 zasiadała w zarządzie Klubu Jagiellońskiego, potem członkini rady stowarzyszenia Klub Jagielloński oraz członek honorowy KJ. Należała do Platformy Obywatelskiej. Przystąpiła do powołanej w grudniu 2013 Polski Razem Jarosława Gowina. Została też prezesem związanej z partią fundacji Lepsza Polska. W 2014 stanęła na czele małopolskich struktur Polski Razem. W tym samym roku kandydowała bez powodzenia z jej listy do Parlamentu Europejskiego (głos na nią zadeklarował wówczas Jan Rokita) oraz z powodzeniem, z listy PiS (w ramach porozumienia wyborczego), do sejmiku małopolskiego. 26 kwietnia 2015 objęła funkcję wiceprezesa Polski Razem.

27 listopada 2015 została powołana na podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju. Po przekształceniu 4 listopada 2017 Polski Razem w Porozumienie, pozostała wiceprezesem tego ugrupowania. 9 stycznia 2018 została powołana na urząd ministra przedsiębiorczości i technologii w rządzie Mateusza Morawieckiego (stając na czele nowo powołanego resortu). W tym samym miesiącu złożyła mandat radnej sejmiku.

Zbigniew Gryglas

Zbigniew Gryglas

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Mam 52 lata, jestem żonaty, jestem ojcem trzech synów.

Wiele lat mieszkałem w Warszawie, obecnie zamieszkuję jej przedmieścia.

Ukończyłem Akademię Rolniczo-Techniczną, Krajową Szkołę Administracji Publicznej oraz Szkołę Główną Handlową.

Łączę kilkunastoletnie doświadczenie w sektorze publicznym i prywatnym. Przez ponad dziesięć lat pracowałem w resortach gospodarczych m.in. jako Dyrektor Departamentu Nadzoru w Ministerstwie Skarbu Państwa (m.in. sektor energetyczny). Byłem współautorem Programu Restrukturyzacji Sektora Elektroenergetycznego. Przewodniczyłem Radzie Nadzorczej Nafty Polskiej i Naftoport S.A. Byłem członkiem Rady Nadzorczej H. Cegielski Poznań S.A.

Odbyłem wiele specjalistycznych staży m.in. Ministerstwa Skarbu Republiki Francuskiej, Komisji Europejskiej (DG XVII – Energia), Departamentu Stanu USA. Ostatnio prowadziłem z sukcesem własną działalność gospodarczą (M&A).

Wraz z Kanadyjczykiem polskiego pochodzenia pracowałem nad przywróceniem do produkcji nowoczesnej wersji polskich samochodów SYRENA. To dobry przykład współpracy naszych rodaków w Kraju i za granicą dla dobra Polski.

Władam biegle językami: francuskim i angielskim. Moją pasją jest żeglarstwo.

Odbudowa krajowego przemysłu, tego małego i dużego, to stabilne miejsca pracy dla Polaków w Naszym Kraju i godne wynagrodzenia! Wszak nie możemy być tylko Krajem butików i supermarketów!

Zawsze chciałem służyć Polsce! Posłuchaj mojej historii w Programie Nieznani-Znani: http://www.polskieradio.pl/7/6078/Artykul/1840848

Marcin Ociepa

Marcin Ociepa

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Marcin Michał Ociepa (ur. 21 października 1984 w Opolu) – polski polityk, samorządowiec, politolog i urzędnik państwowy, od 2017 wiceprezes Porozumienia, od 2018 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przedsiębiorczości i Technologii.

Ukończył studia politologiczne na Uniwersytecie Opolskim o specjalności europejskiej. Pracował jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Opolskim i Politechnice Opolskiej. Uczestnik International Visitor Leadership Program Departamentu Stanu USA.

W 2002 przystąpił do stowarzyszenia Młodzi Konserwatyści, później był jego szefem w Opolu. W 2006 w wyborach do rady Opola otwierał listę lokalnego Chrześcijańskiego Bloku Samorządowego, który nie uzyskał mandatów. W 2007 współpracował z Prawicą Rzeczypospolitej w okresie powstawania partii. Od 2007 do 2009 był dyrektorem biura europosła Konrada Szymańskiego, a od 2007 do 2009 także kierował biurem posłanki Leny Dąbkowskiej-Cichockiej. W 2009 został koordynatorem projektu „Obywatelski Projekt Strategii Rozwoju Miasta Opola – Opole 2050”. Pracował jako dyrektor Instytutu Spraw Zagranicznych w Opolu i prezes szkoły liderów Collegium Nobilium Opoliense. Został członkiem Europejskiego Komitetu Regionów. W 2010 wspierał w wyborach prezydenckich Marka Jurka.

W 2010 wybrany do rady miejskiej w Opolu z listy komitetu „Razem dla Opola” (z poparciem kierowanego przez siebie lokalnego Stowarzyszenia Ludzi Aktywnych „Horyzonty”, którego w 2005 był założycielem. Objął następnie funkcję wiceprzewodniczącego rady miasta. W tym samym roku współtworzył partię Polska Jest Najważniejsza, a w 2011 otwierał jej listę do Sejmu (ugrupowanie nie uzyskało mandatów). W wyniku decyzji o rozwiązaniu PJN w 2013 współtworzył Polskę Razem, w której objął przewodnictwo struktur na Opolszczyźnie. W wyborach samorządowych w 2014 kandydował ponownie z ramienia Razem dla Opola na stanowisko prezydenta miasta (z poparciem m.in. PiS). W pierwszej turze zdobył 22,13% poparcia, dzięki czemu trafił do drugiej tury. Uzyskał w niej 32,14% głosów, przegrywając z Arkadiuszem Wiśniewskim. Utrzymał natomiast mandat radnego i w tej kadencji objął fotel przewodniczącego rady miejskiej. W kwietniu 2015 został wiceprezesem Polski Razem i z jej rekomendacji w tym samym roku kandydował z ramienia komitetu PiS do Senatu (poparł go również Kukiz’15), uzyskując 26,6% poparcia i zajmując 2. miejsce spośród ośmiu kandydatów. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie pozostał jednym z wiceprezesów tej partii, a także stanął na czele jej struktur w okręgu opolskim.

22 lutego 2018 powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Przedsiębiorczości i Technologii, odpowiedzialnego za sprawy europejskie. W marcu 2018 zrezygnował z przewodniczenia opolskiej radzie.

Zna język angielski i francuski. Podharcmistrz Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i odznaką „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych”.

Karol Rabenda

Karol Rabenda

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Karol Kazimierz Rabenda (ur. 16 czerwca 1983 w Malborku) – polski działacz społeczny i polityczny, od 2015 prezes Stowarzyszenia „Republikanie”, od 2017 wiceprezes partii Porozumienie.

Ukończył studia historyczne na Wydziale Filologiczno-Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego oraz studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu. Zawodowo związany z branżą nieruchomości.

W latach 2008–2012 związany z Unią Polityki Realnej, pełnił funkcję prezesa okręgu gdańskiego. W 2010 był kandydatem tej partii do sejmiku województwa pomorskiego. W 2012 współtworzył gdański Klub Republikański związany z Fundacją Republikańską, który po powstaniu w 2013 Stowarzyszenia „Republikanie” stał się jego oddziałem terenowym. Karol Rabenda został pomorskim pełnomocnikiem stowarzyszenia, a na I Zjeździe Republikańskim został wybrany na członka zarządu. Współtworzył inicjatywę Godzina dla Polski Jarosława Gowina w województwie pomorskim oraz partię Polska Razem, w której początkowo pełnił funkcję pełnomocnika na okręg gdański, jednak wkrótce opuścił to ugrupowanie (podobnie jak wielu innych działaczy „Republikanów”). W 2015 współtworzył partię KORWiN, zostając szefem jej pomorskich struktur. Otwierał też jej listę w wyborach parlamentarnych, otrzymując 8925 głosów, nie uzyskując mandatu poselskiego z powodu nieprzekroczenia progu wyborczego przez partię. 28 listopada tego samego roku został wybrany na prezesa Stowarzyszenia „Republikanie”, zastępując Przemysława Wiplera. 23 lutego 2017 zrezygnował z członkostwa w partii Wolność (dawnej KORWiN), w związku z powołaniem koła poselskiego „Republikanów” (utworzyły je Anna Siarkowska, Magdalena Błeńska i Małgorzata Janowska, które opuściły Kukiz’15; koło istniało do września 2017). 4 listopada tego samego roku, wraz ze środowiskiem „Republikanów”, współtworzył powstałą z przekształcenia Polski Razem partię Porozumienie, zostając jej wiceprezesem.

Współorganizator wielu inicjatyw lokalnych, takich jak Pomnik Kobiet Solidarności czy Gdański Marsz Pileckiego. Współtworzył również porozumienie samorządowe Koalicja dla Gdańska, w skład którego weszli Republikanie, Kukiz’15, Wolność oraz Polska Razem, które zapowiedziało wspólny start w wyborach lokalnych w 2018. Członek Stowarzyszenia KoLiber.

Arkadiusz Urban

Arkadiusz Urban

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Jest absolwentem wydziału historii. Stypendysta londyńskiej Fundacji AK. Autor książek “Emigracyjny Dramat” (wyd. Bellona z przedmową Edwarda Raczyńskiego), “Wrzesień dzień po dniu” (wyd. Bellona, z przedmową gen. Klemensa Rudnickiego) i szeregu publikacji w prasie podziemnej, emigracyjnej i krajowej po 1989.

Od początku lat 80. zaangażowany w działalność opozycji demokratycznej. Był m.in. działaczem antykomunistycznych organizacji młodzieżowych, a następnie podziemnego Niezależnego Zrzeszenia Studentów i członkiem Komitetu Strajkowego na Uniwersytecie Wrocławskim w maju 1988. Publicysta i wydawca prasy podziemnej. Więzień polityczny IV–IX 1986 (wyszedł w gronie ostatnich zwalnianych na mocy tzw. “aktu łaski” zastosowanej wobec tych pozostałych nielicznych więźniów, których nie objęła amnestia 22 lipca – łącznie 225 osób). Współpracownik ostatniego Rządu RP na Uchodźstwie m.in. jako wiceprezes Skarbu Narodowego RP w Wielkiej Brytanii w 1989. Publicysta i redaktor londyńskiego “Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza” oraz “Rzeczpospolitej” i “Orła Białego”.

Członek-założyciel Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego w 1989. Był wieloletnim sekretarzem generalnym ZChN (w latach 1994–1999 i 2002–2006) oraz członkiem Zarządu Głównego i Rady Naczelnej tej partii. Był m.in. szefem zespołu informacyjnego Biura Bezpieczeństwa Narodowego przy prezydencie RP Lechu Wałęsie, szefem gabinetu ministra i szefem zespołu doradców ministra Rządowego Centrum Studiów Strategicznych Jerzego Kropiwnickiego. Z ramienia AWS był w latach 1998–2001 dyrektorem (burmistrzem) zarządu dzielnicy warszawskiej Pragi – w 2000 była to jedyna dzielnica Warszawy, w której AWS pod jego rządami wygrała wybory. W 2003 członek-założyciel Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego, którego został wiceprezesem.

Związany z działalnością biznesową i doradczą. Był m.in. prezesem stacji telewizyjnej, wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej “Ruch” S.A., “Orbis Travel”, Przedsiębiorstwa Konserwacji Zabytków, KUKE SA i wiceprezesem Agencji Rozwoju Mazowsza S.A. oraz w branży developerskiej i konsultingowej.

Od czerwca 2009 Wielki Rycerz Rady Rycerzy Kolumba nr 14803 im. Kardynała Augusta Hlonda. Od maja 2010 sekretarz krajowy Rycerzy Kolumba w Polsce, a od grudnia 2010 p.o delegata krajowego Rycerzy Kolumba do stycznia 2011 r. Współtwórca i współorganizator Zakonu Rycerzy Jana Pawła II. Od listopada 2011 prowincjał Prowincji Polskiej Zakonu Rycerzy Jana Pawła II.

W 2014 startował do sejmiku mazowieckiego z listy Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej, która nie uzyskała mandatów. 16 maja 2015 został prezesem nowo powołanego Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowego, odwołującego się do ideałów ZChN. W tym samym roku kandydował bez powodzenia do Sejmu z listy komitetu Kukiz’15. W listopadzie 2017, jako przedstawiciel ChRS, został wiceprezesem nowo powstałej partii Porozumienie.

Michał Cieślak

Michał Cieślak

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Michał Cieślak (ur. 9 grudnia 1974 w Dąbrowie Tarnowskiej) – polski polityk, rolnik i przedsiębiorca, poseł na Sejm VIII kadencji.

W 2000 ukończył studia na Akademii Rolniczej w Krakowie, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera agroekonomisty. Od 2001 do 2002 pracował w grupie BezPol w Mielcu, w latach 2003–2004 w ramach Małopolskiego Forum Wspierania Inicjatyw Lokalnych zajmował się szkoleniem doradców odpowiedzialnych za przyszłe wdrażanie finansowych programów pomocowych UE. Od 2004 do 2008 prowadził własne przedsiębiorstwo MC Consulting, zajmując się doradztwem z zakresu funduszy europejskich. W 2008 został zatrudniony w Krajowej Radzie Izb Rolniczych w Warszawie.

W latach 2011–2015 był przewodniczącym rady powiatowej Świętokrzyskiej Izby Rolniczej w Busku-Zdroju. Prowadzi gospodarstwo sadownicze i szkółkarskie, powoływany w skład władz regionalnych Związku Zawodowego Centrum Narodowego Młodych Rolników.

Zaangażował się w działalność partii Polska Razem, zostając przewodniczącym jej struktur w województwie świętokrzyskim. W 2014 był jej kandydatem do Parlamentu Europejskiego i do sejmiku świętokrzyskiego (na liście Prawa i Sprawiedliwości), nie uzyskując żadnego z tych mandatów. Zasiadł później w prezydium zarządu Polski Razem (w 2017 przekształconej w Porozumienie).

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z czwartego miejsca na liście PiS w okręgu kieleckim. Został wybrany na posła VIII kadencji, otrzymując 6331 głosów. W Sejmie został członkiem Komisji Gospodarki i Rozwoju, Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Iwona Michałek

Iwona Michałek

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Iwona Krystyna Michałek z domu Pychyńska (ur. 13 marca 1956 w Szczecinie) – polska nauczycielka i polityk, posłanka na Sejm VIII kadencji.

W 1974 ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego w Grudziądzu. Następnie studiowała na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie ukończyła studia z zakresu biologii środowiskowej, a potem podyplomowe studia z zakresu ochrony i kształtowania środowiska, w 1996 z zakresu badania środowiska, a także w 2000 z zakresu badania środowiska „PRONAT” oraz z zakresu zarządzania. Była nauczycielką biologii. Pracowała następnie przez 10 lat jako wizytator w kuratorium oświaty, w którym była też dyrektorem, wicekuratorem oraz p.o. kuratora. Przez pięć lat pełniła funkcję rzecznika praw ucznia w województwie kujawsko-pomorskim. Objęła też funkcję edukatora w zakresie przestrzegania praw ucznia i dziecka, a także koordynatora regionalnego Ośrodka Rozwoju Edukacji w Warszawie ds. edukacji o Holocauście i tolerancji. Została ponadto wiceprezesem Stowarzyszenia Porozumienie Obywateli w Toruniu, członkinią zarządu Międzynarodowego Motocyklowego Stowarzyszenia „Wschód-Zachód” oraz kierownikiem Pracowni Zarządzania, Diagnozy i Wychowania w Kujawsko-Pomorskim Centrum Edukacji Nauczycieli w Toruniu.

Przez około rok należała do Platformy Obywatelskiej, z której wystąpiła w 2005. Bez powodzenia kandydowała na radną Torunia w 2006 z listy Prawa i Sprawiedliwości oraz w 2010 z ramienia komitetu prezydenta miasta Michała Zaleskiego Czas Gospodarzy. Następnie współtworzyła partię Polska Jest Najważniejsza, w której przewodniczyła strukturom w okręgu toruńskim oraz zasiadała w radzie krajowej. W wyborach parlamentarnych w 2011 otwierała listę tej partii do Sejmu, jednak ugrupowanie to nie osiągnęło progu wyborczego. Po rozwiązaniu PJN stanęła na czele struktur Polski Razem w okręgu toruńskim. Była jej kandydatką w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014, również nie uzyskując mandatu. W tym samym roku została radną Torunia z listy PiS. Została wiceprzewodniczącą Polski Razem w województwie kujawsko-pomorskim oraz członkinią zarządu tej partii.

W wyborach parlamentarnych w 2015 otrzymała 7485 głosów w okręgu toruńskim i uzyskała mandat poselski, będąc przedstawicielką Polski Razem na liście PiS. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanęła na czele jej okręgu toruńskiego oraz zasiadła w prezydium zarządu krajowego partii.

Wojciech Murdzek

Wojciech Murdzek

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Wojciech Piotr Murdzek (ur. 13 grudnia 1957 w Świdnicy) – polski samorządowiec, od 2002 do 2014 prezydent Świdnicy, poseł na Sejm VIII kadencji.

W 1976 ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Świdnicy, a w 1981 studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej, gdzie następnie odbył studia podyplomowe w zakresie techniki mikroprocesorowej. Pracował jako konstruktor w ZEM Elmot, prowadził działalność gospodarczą, był dyrektorem oddziału firmy Procter & Gamble i prezesem zarządu firmy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

W latach 1990–1998 był wiceprzewodniczącym rady miejskiej w Świdnicy. Później pełnił funkcję starosty powiatu świdnickiego. Stanął na czele lokalnego ugrupowania samorządowego Wspólnota Samorządowa Ziemi Świdnickiej. Został również członkiem stowarzyszenia samorządowo-politycznego Obywatelski Dolny Śląsk. Należy do Towarzystwa Pomocy im. Brata Alberta.

W 2002 wygrał w drugiej turze wybory na urząd prezydenta Świdnicy. W kolejnych wyborach z 12 listopada 2006 wystartował z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców „Świdnicka Wspólnota Samorządowa”, zdobywając 56,97% głosów. W 2010 uzyskał reelekcję na trzecią z rzędu kadencję. W 2014 przegrał w drugiej turze głosowania z Beatą Moskal-Słaniewską. Został natomiast wybrany do rady powiatu świdnickiego.

W 2015 został wicedyrektorem ds. rynku pracy i administracji w Dolnośląskim Wojewódzkim Urzędzie Pracy. W wyborach w tym samym roku wystartował do Sejmu z listy PiS jako bezpartyjny przedstawiciel Polski Razem. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 5758 głosów. Przystąpił do powstałej w listopadzie 2017 z przekształcenia Polski Razem partii Porozumienie, stając na czele jej okręgu wałbrzyskiego oraz zasiadając w prezydium zarządu krajowego.

Jest żonaty, ma dwoje dzieci – Natalię i Wiktora.

W 2013 postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Grzegorz Piechowiak

Grzegorz Piechowiak

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Grzegorz Piechowiak (ur. 14 września 1963 w Pile) – polski polityk, samorządowiec, poseł na Sejm III i VIII kadencji.

Ukończył w 1991 studia na Wydziale Kościelnych Nauk Historycznych i Społecznych Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 2010 ukończył także studia podyplomowe w Wyższej Szkole Zawodowej Kadry dla Europy w Poznaniu. W latach 1992–1997 pracował w polskiej ambasadzie w Rzymie, był m.in. wicekonsulem. Sprawował mandat posła na Sejm III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność, wybranego w okręgu pilskim. W wyborach parlamentarnych w 2001 nie uzyskał ponownie mandatu. Należał wówczas do Ruchu Społecznego AWS. Po zakończeniu kadencji podjął pracę w zawodzie syndyka.

Od 2002 do 2006 był radnym powiatu pilskiego z ramienia lokalnego ugrupowania „Porozumienie Samorządowe”. Przystąpił także do Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego, zasiadł w jego radzie naczelnej. W 2004 bezskutecznie ubiegał się o mandat eurodeputowanego z listy Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców. Działał potem w Partii Centrum, zasiadając w jej radzie politycznej. Bez powodzenia kandydował w kolejnych wyborach samorządowych oraz (jako bezpartyjny z listy Prawa i Sprawiedliwości) do Sejmu w przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007. W 2011 został pełnomocnikiem ugrupowania Polska Jest Najważniejsza w Pile. Otwierał także listę kandydatów tej partii do Sejmu w okręgu pilskim w wyborach parlamentarnych w tym samym roku. Po decyzji o samorozwiązaniu PJN (w grudniu 2013) współtworzył Polskę Razem, został jej pełnomocnikiem na powiat pilski. Z listy tej partii w 2014 ponownie kandydował do Parlamentu Europejskiego, jednak ugrupowanie nie uzyskało mandatów. W tym samym roku z listy komitetu Teraz Wielkopolska bezskutecznie kandydował do sejmiku wielkopolskiego. Powoływany w skład zarządu wojewódzkiego i krajowego Polski Razem. Jako jej przedstawiciel w 2015 kandydował do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości. Mandat poselski objął w lipcu 2016 w miejsce Maksa Kraczkowskiego. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele okręgu pilskiego tej partii oraz zasiadł w prezydium zarządu krajowego.

W 2000 odznaczony Komandorią Orderu Zasługi Republiki Włoskiej.

Artur Zasada

Artur Zasada

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Artur Jarosław Zasada (ur. 5 czerwca 1969 w Zielonej Górze) – polski polityk, samorządowiec, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji, poseł na Sejm VIII kadencji.

Z wykształcenia prawnik, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Był zatrudniony m.in. w PP Poczta Polska i Ministerstwie Łączności. Pracował następnie jako menedżer ds. kontaktów międzynarodowych, a także specjalista ds. marketingu w firmie transportowej. Później został dyrektorem oddziału Totalizatora Sportowego.

Pod koniec lat 80. należał do opozycyjnego Ruchu Młodzieży Niezależnej. Na początku lat 90. pracował w policji. Od 1993 działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, a w latach 2001–2002 w Przymierzu Prawicy. Przystąpił z nim do Prawa i Sprawiedliwości, jednak na przełomie lat 2003 i 2004 wystąpił z tej partii, przystępując następnie do Platformy Obywatelskiej.

W 2006 z listy PO został radnym Zielonej Góry. W radzie miasta pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Budżetu i Finansów oraz klubu radnych PO. W 2008 został członkiem rady regionu PO. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 uzyskał mandat europosła, kandydując z drugiego miejsca listy PO w okręgu gorzowskim i otrzymując 25 875 głosów. W Parlamencie Europejskim zasiadł w grupie Europejskiej Partii Ludowej oraz Komisji Transportu i Turystyki.

W sierpniu 2013 podjął decyzję o zawieszeniu na trzy miesiące swojego członkostwa w PO w geście solidarności z dwoma ówczesnymi posłami tej partii na Sejm (Jarosławem Gowinem i Jackiem Żalkiem), ukaranymi za łamanie dyscypliny klubowej. W listopadzie wystąpił z PO, angażując się w działalność ruchu „Godzina dla Polski”, powołanego przez Jarosława Gowina po jego odejściu z PO. Związał się z utworzoną przez Jarosława Gowina w grudniu 2013 partią Polska Razem. W styczniu 2014 opuścił frakcję chadecką w PE na rzecz frakcji konserwatywnej. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję jako lider listy Polski Razem w okręgu wrocławskim. W tym samym roku wstąpił do tej partii i został jej szefem w województwie lubuskim, a w 2015 wiceprzewodniczącym rady krajowej ugrupowania.

W wyborach parlamentarnych w 2015, startując z listy Prawa i Sprawiedliwości (jako kandydat Polski Razem) w okręgu nr 8 zdobył mandat poselski, otrzymując 5821 głosów. W Sejmie VIII kadencji został wiceprzewodniczącym Komisji Infrastruktury, członkiem Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisji do Spraw Kontroli Państwowej. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele jej okręgu lubuskiego oraz zasiadł w prezydium zarządu krajowego partii.

W 2015 otrzymał honorowe obywatelstwo Famagusty.

Jacek Żalek

Jacek Żalek

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Jacek Żalek (ur. 13 stycznia 1973 w Białymstoku) – polski polityk i samorządowiec, poseł na Sejm VI, VII i VIII kadencji.

Jest wnukiem Czesława, który w okresie II wojny światowej ukrywał dwie Żydówki: swoją przyszłą żonę (babkę Jacka Żalka) Leę Marię Lasko i jej córkę Sabinę, za co został uhonorowany tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.

W 1988 przystąpił do Związku Harcerstwa Polskiego, a w 1989 do Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej i do Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W 1996 został członkiem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i Akademickiego Związku Sportowego. Z wykształcenia jest prawnikiem, w 2001 ukończył studia na Uniwersytecie w Białymstoku.

W latach 1998–2006 zasiadał w radzie miejskiej Białegostoku (w 1998 uzyskał mandat z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność). W 1998 został wiceprezesem zarządu Młodych Konserwatystów, a w 1999 był prezesem zarządu regionu Koalicji Konserwatywnej. W 2000 objął tę funkcję w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym (w którego skład weszła wcześniej KK). W tym samym roku wstąpił także do stowarzyszenia KoLiber. W 2001 został prezesem federacji Konwokacja Konserwatywna, a także przewodniczącym krajowej komisji rewizyjnej Przymierza Prawicy. W 2002 reelekcję w radzie Białegostoku uzyskał jako bezpartyjny kandydat Ligi Polskich Rodzin, jednak w styczniu 2003 został usunięty z klubu LPR. W tym samym roku przystąpił do stowarzyszenia Chrześcijański Ruch Samorządowy, zasiadając w jego radzie naczelnej. W 2004 został członkiem Unii Polityki Realnej. W 2006 z ramienia Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na radnego sejmiku podlaskiego. Wkrótce przeszedł do Platformy Obywatelskiej, z listy której ponownie został radnym województwa w przedterminowych wyborach w maju 2007. Od 2000 do 2008 był członkiem Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, z którego został usunięty na skutek zagłosowania za przyjęciem traktatu lizbońskiego.

W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał mandat poselski z listy PO, startując z 15. miejsca na liście. Kandydując w okręgu białostockim, otrzymał 9560 głosów, a w wyborach parlamentarnych w 2011, startując z 27. miejsca na tej samej liście i w tym samym okręgu, zdobył 8103 głosy i także uzyskał mandat poselski. 30 sierpnia 2013 został zawieszony w prawach członka klubu parlamentarnego PO na trzy miesiące za wielokrotne łamanie dyscypliny. 13 dni później opuścił PO. W ramach projektu „Godzina dla Polski”, wraz z innymi byłymi posłami tej partii Jarosławem Gowinem i Johnem Godsonem, w październiku tego samego roku podpisał porozumienie o współpracy programowej z partią Polska Jest Najważniejsza i następnie ze Stowarzyszeniem „Republikanie” (założonym przez posła Przemysława Wiplera). 7 grudnia tego samego roku na bazie projektu powstała partia Polska Razem. Do 2015 Jacek Żalek zasiadał w jej prezydium. Stanął także na czele podlaskich struktur partii. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 był liderem listy Polski Razem w okręgu nr 3 (województwa podlaskie i warmińsko-mazurskie) i nie uzyskał mandatu posła, zdobywając 5448 głosów (partia nie osiągnęła progu wyborczego). W lipcu 2014 zasiadł w nowo powołanym klubie poselskim Sprawiedliwa Polska (został jego wiceprzewodniczącym), od marca 2015 działającym pod nazwą Zjednoczona Prawica.

W wyborach parlamentarnych w 2015 został zarejestrowany na 5. pozycji listy Prawa i Sprawiedliwości (w ramach porozumienia z tą partią Polski Razem – która w listopadzie 2017 przekształciła się w Porozumienie) w okręgu białostockim. Uzyskał mandat posła na Sejm VIII kadencji, otrzymując 12 370 głosów. Został wiceprzewodniczącym klubu PiS.

Stanisław Derehajło

Stanisław Derehajło

Sekretarz Generalny
Marcel Klinowski

Marcel Klinowski

Zastępca Sekretarza Generalnego
Adam Bielan

Adam Bielan

Prz-cy Konwencji Krajowej

Adam Jerzy Bielan (ur. 12 września 1974 w Gdańsku) – polski polityk.

Poseł na Sejm III i IV kadencji (1997–2004), poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji (2004–2014), w latach 2007–2009 wiceprzewodniczący PE, od 2015 senator i wicemarszałek Senatu IX kadencji.

Absolwent IX LO w Gdańsku. Podjął następnie studia z zakresu stosunków międzynarodowych w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, których nie ukończył. Później został absolwentem politologii.

W latach 1996–1998 był przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1999 do 2000 zajmował stanowisko wiceprzewodniczącego międzynarodowej organizacji studenckiej European Democrat Students.

W 1997 został wybrany z listy krajowej Akcji Wyborczej Solidarność na posła III kadencji. Należał następnie do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego (1998–2001) i Przymierza Prawicy (2001–2002). W 2001 uzyskał po raz drugi mandat poselski z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu chrzanowskim. W 2002 został członkiem PiS, pełnił funkcję rzecznika prasowego tej partii.

W 2004 został wybrany do Parlamentu Europejskiego z okręgu obejmującego województwa małopolskie i świętokrzyskie. W PE przystąpił do grupy Unii na rzecz Europy Narodów. 16 stycznia 2007 został wiceprzewodniczącym Parlamentu Europejskiego VI kadencji. W 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję z okręgu mazowieckiego (przystąpił do nowo powstałej grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, będąc do 2011 jej wiceprzewodniczącym). W listopadzie 2010 wystąpił z PiS i związał się z ugrupowaniem Polska Jest Najważniejsza, z którego został wykluczony 18 marca 2011 (nie przystąpił do partii). 20 stycznia 2014 ogłosił przystąpienie do Polski Razem. Bezskutecznie z listy tej partii ubiegał się o europarlamentarną reelekcję. 26 kwietnia 2015 został jednym z wiceprezesów ugrupowania.

W 2015 wystartował do Senatu, z ramienia komitetu PiS (jako przedstawiciel Polski Razem) w okręgu nr 50. Uzyskał mandat senatora IX kadencji, otrzymując 77 912 głosów. 12 listopada 2015 wybrany na wicemarszałka Senatu IX kadencji. 4 listopada 2017, po przekształceniu Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele Konwencji Krajowej tej partii.

Udostępnij przez:

RelatedPost

Kontynuując przeglądanie tej strony, domyślnie akceptujesz użycie ciasteczek tzw. cookies. więcej...

Ustawienia cookie na tej stronie są ustawione domyślnie na "zezwalaj na pliki cookie", aby dać Ci najlepszy sposób przeglądania z możliwych. Jeśli w dalszym ciągu korzystasz z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub klikając na przycisk "Akceptuję", wyrażasz na to zgodę.

Zamknij