Posłowie i Senatorowie

Jesteśmy częścią dumnego Narodu, który nie wstydzi się swojej tradycji i wiary. Opowiadamy się za państwem, które zdecydowanie działa na rzecz bezpieczeństwa i sprawiedliwości, wspiera rodzinę, ale w pozostałych dziedzinach ogranicza swoją obecność do minimum, pozostawiając jak najszerszą przestrzeń do swobodnej aktywności wolnych obywateli.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Porozumienie Warszawa Polska - Partia - Zjednoczona Prawica
Jarosław Gowin

Jarosław Gowin

Prezes Zarządu Krajowego

Jest synem Ludwika i Aliny. Jego rodzice po wojnie działali w Zrzeszeniu „Wolność i Niezawisłość”.

Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. Przez dziewięć lat był bramkarzem drużyny juniorów piłkarskiego klubu Czarni 1910 Jasło. Studiował historię filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na uczelni był szeregowym członkiem „Solidarności” i Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Studiując w Krakowie, brał udział w wykładach w Dominikańskim Duszpasterstwie Akademickim „Beczka”. Tam poznał Jana A. Kłoczowskiego, Macieja Ziębę, jak również osoby z kręgu Jerzego Turowicza. W 1985 uzyskał tytuł zawodowy magistra.

W latach 80. przebywał w ramach stypendium na Uniwersytecie Cambridge. Pracę zawodową rozpoczął w Instytucie Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Następnie był zatrudniony w Społecznym Instytucie Wydawniczym „Znak”. W latach 1994–2005 pełnił funkcję redaktora naczelnego wydawanego przez Instytut miesięcznika „Znak”. Zasiadał też w zarządzie wydawnictwa. 21 lipca 2017 został usunięty z redakcji miesięcznika „Znak”, co uzasadniono wspieraniem „działań obozu rządzącego (…) zmierzających do pozbawienia niezależności władzy sądowniczej”.

W 2001 w Instytucie Studiów Politycznych PAN uzyskał stopień naukowy doktora rozprawą zatytułowaną Kościół w czasach wolności 1989–1999. Promotorem pracy był Wojciech Roszkowski.

Jest autorem książek, m.in. analizy sporów ks. Józefa Tischnera o Kościół pt. Religia i ludzkie biedy. Razem z Manfredem Spiekerem jest autorem publikacji pt. Zaangażowanie czy defensywa – katolicy w życiu Polski i Niemiec. Razem z Dorotą Zańko współtworzył wywiady rzeki z arcybiskupem Józefem Życińskim (Niewidzialne światło) oraz z ks. Józefem Tischnerem (Przekonać Pana Boga). Napisał kilkaset artykułów filozoficznych, politologicznych, recenzji i wspomnień. W latach 90. zajmował się problemami Kościoła katolickiego w Polsce oraz pontyfikatem Jana Pawła II. Należy do pomysłodawców „Dni Tischnerowskich” i Uniwersytetu Latającego Znak-u. Zorganizował mający służyć studentom fundusz stypendialny „Józek Szkolny”. Był współtwórcą i od 2003 do 2011 rektorem Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera. Jest członkiem rady patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera.

W 1990 związał się z założonym przez Aleksandra Halla Forum Prawicy Demokratycznej, później był przez kilka lat związany ze środowiskiem Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Nie należał jednak do żadnej z tych partii.

W 2005 z ramienia Platformy Obywatelskiej w okręgu krakowskim został wybrany do Senatu. Po rezygnacji Jana Rokity ze startu w wyborach parlamentarnych w 2007 został umieszczony na pierwszym miejscu listy PO do Sejmu, po czym wstąpił do partii. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 160 465 głosów. Wkrótce po wyborach wszedł w skład zarządu krajowego Platformy Obywatelskiej (zasiadał w nim do października 2010). W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 62 570 głosów.

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra sprawiedliwości w drugim rządzie Donalda Tuska. 29 kwietnia 2013 prezes Rady Ministrów zapowiedział odwołanie Jarosława Gowina ze stanowiska ministra sprawiedliwości. Do odwołania Jarosława Gowina przez prezydenta doszło tydzień później.

W tym samym roku Jarosław Gowin wystartował jako jedyny kontrkandydat Donalda Tuska w bezpośrednich wyborach na stanowisko przewodniczącego PO. W głosowaniu przegrał z dotychczasowym liderem, otrzymując 4114 głosów ważnych (20,42%). 9 września 2013 poinformował o opuszczeniu Platformy Obywatelskiej, zostając posłem niezrzeszonym. Rozpoczął następnie organizowanie konwencji regionalnych, uruchamiając akcję społeczną „Godzina dla Polski”, z której wyłonił się ruch społeczny. W projekt zaangażowali się m.in. dwaj inni posłowie niezrzeszeni, którzy opuścili PO. Jarosław Gowin podjął także współpracę programową z gronem ekspertów oraz z partią Polska Jest Najważniejsza i ze Stowarzyszeniem „Republikanie” (założonym przez posła Przemysława Wiplera).

7 grudnia 2013 ogłosił powstanie na bazie ruchu społecznego „Godzina dla Polski” nowej partii Polska Razem (pełna nazwa przyjęta przez ugrupowanie do 6 marca 2015 brzmiała „Polska Razem Jarosława Gowina”, następnie „Polska Razem – Zjednoczona Prawica”). Objął funkcję jej prezesa.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierał listę swojej partii w okręgu małopolsko-świętokrzyskim, jednak ugrupowanie nie osiągnęło progu wyborczego. W lipcu tego samego roku został przewodniczącym nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, skupiającego posłów oraz senatora z Polski Razem i Solidarnej Polski (w marcu 2015 klub przyjął nazwę „Zjednoczona Prawica”). W tym samym miesiącu obie te partie nawiązały ponadto współpracę z Prawem i Sprawiedliwością.

9 września 2014 prezydent Bronisław Komorowski powołał go w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z ostatniej pozycji listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krakowskim. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 43 539 głosów (zgodnie z wcześniejszą umową, wraz z innymi parlamentarzystami Polski Razem zasiadł w klubie PiS). 16 listopada 2015 objął urzędy wicepremiera oraz ministra nauki i szkolnictwa wyższego w rządzie Beaty Szydło.

4 listopada 2017 ogłosił utworzenie na bazie głównie Polski Razem nowego ugrupowania pod nazwą Porozumienie. 11 grudnia 2017 został ponownie powołany na urzędy wicepremiera oraz ministra nauki i szkolnictwa wyższego w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego.

Magdalena Błeńska

Magdalena Błeńska

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Magdalena Maria Błeńska (ur. 22 marca 1983 w Gdyni) – polska polityk i architekt, poseł na Sejm VIII kadencji, od 2017 wiceprezes partii Porozumienie.

Z wykształcenia i zawodu architekt, ukończyła studia na niemieckiej Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule Aachen (RWTH) oraz studia podyplomowe z konserwacji zabytków na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Zaangażowała się w działalność akcji Zmieleni.pl, Stowarzyszenia „Republikanie” oraz Stowarzyszenia KoLiber, w którym pełniła funkcję członka okręgowej komisji rewizyjnej w Trójmieście.

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu w okręgu gdańskim z pierwszego miejsca na liście komitetu wyborczego wyborców Kukiz’15, zorganizowanego przez Pawła Kukiza. Uzyskała mandat posła VIII kadencji, otrzymując 9437 głosów. 10 czerwca 2016 współtworzyła Klub Republikański w Sejmie, zostając jego koordynatorem. 23 lutego 2017 wystąpiła z klubu poselskiego Kukiz’15, a następnego dnia współtworzyła trzyosobowe koło poselskie „Republikanów”. We wrześniu 2017 dwie pozostałe posłanki „Republikanów” przeszły do klubu parlamentarnego PiS, w związku z czym Magdalena Błeńska została posłanką niezrzeszoną. W następnym miesiącu, wraz z innymi działaczami „Republikanów”, ogłosiła chęć współpracy ze środowiskiem skupionym wokół Jarosława Gowina. 4 listopada została wiceprezesem nowo powołanej przez niego partii Porozumienie.

Zbigniew Gryglas

Zbigniew Gryglas

Wiceprezes Zarządu Krajowego

Mam 52 lata, jestem żonaty, jestem ojcem trzech synów.

Wiele lat mieszkałem w Warszawie, obecnie zamieszkuję jej przedmieścia.

Ukończyłem Akademię Rolniczo-Techniczną, Krajową Szkołę Administracji Publicznej oraz Szkołę Główną Handlową.

Łączę kilkunastoletnie doświadczenie w sektorze publicznym i prywatnym. Przez ponad dziesięć lat pracowałem w resortach gospodarczych m.in. jako Dyrektor Departamentu Nadzoru w Ministerstwie Skarbu Państwa (m.in. sektor energetyczny). Byłem współautorem Programu Restrukturyzacji Sektora Elektroenergetycznego. Przewodniczyłem Radzie Nadzorczej Nafty Polskiej i Naftoport S.A. Byłem członkiem Rady Nadzorczej H. Cegielski Poznań S.A.

Odbyłem wiele specjalistycznych staży m.in. Ministerstwa Skarbu Republiki Francuskiej, Komisji Europejskiej (DG XVII – Energia), Departamentu Stanu USA. Ostatnio prowadziłem z sukcesem własną działalność gospodarczą (M&A).

Wraz z Kanadyjczykiem polskiego pochodzenia pracowałem nad przywróceniem do produkcji nowoczesnej wersji polskich samochodów SYRENA. To dobry przykład współpracy naszych rodaków w Kraju i za granicą dla dobra Polski.

Władam biegle językami: francuskim i angielskim. Moją pasją jest żeglarstwo.

Odbudowa krajowego przemysłu, tego małego i dużego, to stabilne miejsca pracy dla Polaków w Naszym Kraju i godne wynagrodzenia! Wszak nie możemy być tylko Krajem butików i supermarketów!

Zawsze chciałem służyć Polsce! Posłuchaj mojej historii w Programie Nieznani-Znani: http://www.polskieradio.pl/7/6078/Artykul/1840848

Michał Cieślak

Michał Cieślak

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Michał Cieślak (ur. 9 grudnia 1974 w Dąbrowie Tarnowskiej) – polski polityk, rolnik i przedsiębiorca, poseł na Sejm VIII kadencji.

W 2000 ukończył studia na Akademii Rolniczej w Krakowie, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera agroekonomisty. Od 2001 do 2002 pracował w grupie BezPol w Mielcu, w latach 2003–2004 w ramach Małopolskiego Forum Wspierania Inicjatyw Lokalnych zajmował się szkoleniem doradców odpowiedzialnych za przyszłe wdrażanie finansowych programów pomocowych UE. Od 2004 do 2008 prowadził własne przedsiębiorstwo MC Consulting, zajmując się doradztwem z zakresu funduszy europejskich. W 2008 został zatrudniony w Krajowej Radzie Izb Rolniczych w Warszawie.

W latach 2011–2015 był przewodniczącym rady powiatowej Świętokrzyskiej Izby Rolniczej w Busku-Zdroju. Prowadzi gospodarstwo sadownicze i szkółkarskie, powoływany w skład władz regionalnych Związku Zawodowego Centrum Narodowego Młodych Rolników.

Zaangażował się w działalność partii Polska Razem, zostając przewodniczącym jej struktur w województwie świętokrzyskim. W 2014 był jej kandydatem do Parlamentu Europejskiego i do sejmiku świętokrzyskiego (na liście Prawa i Sprawiedliwości), nie uzyskując żadnego z tych mandatów. Zasiadł później w prezydium zarządu Polski Razem (w 2017 przekształconej w Porozumienie).

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z czwartego miejsca na liście PiS w okręgu kieleckim. Został wybrany na posła VIII kadencji, otrzymując 6331 głosów. W Sejmie został członkiem Komisji Gospodarki i Rozwoju, Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Iwona Michałek

Iwona Michałek

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Iwona Krystyna Michałek z domu Pychyńska (ur. 13 marca 1956 w Szczecinie) – polska nauczycielka i polityk, posłanka na Sejm VIII kadencji.

W 1974 ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego w Grudziądzu. Następnie studiowała na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie ukończyła studia z zakresu biologii środowiskowej, a potem podyplomowe studia z zakresu ochrony i kształtowania środowiska, w 1996 z zakresu badania środowiska, a także w 2000 z zakresu badania środowiska „PRONAT” oraz z zakresu zarządzania. Była nauczycielką biologii. Pracowała następnie przez 10 lat jako wizytator w kuratorium oświaty, w którym była też dyrektorem, wicekuratorem oraz p.o. kuratora. Przez pięć lat pełniła funkcję rzecznika praw ucznia w województwie kujawsko-pomorskim. Objęła też funkcję edukatora w zakresie przestrzegania praw ucznia i dziecka, a także koordynatora regionalnego Ośrodka Rozwoju Edukacji w Warszawie ds. edukacji o Holocauście i tolerancji. Została ponadto wiceprezesem Stowarzyszenia Porozumienie Obywateli w Toruniu, członkinią zarządu Międzynarodowego Motocyklowego Stowarzyszenia „Wschód-Zachód” oraz kierownikiem Pracowni Zarządzania, Diagnozy i Wychowania w Kujawsko-Pomorskim Centrum Edukacji Nauczycieli w Toruniu.

Przez około rok należała do Platformy Obywatelskiej, z której wystąpiła w 2005. Bez powodzenia kandydowała na radną Torunia w 2006 z listy Prawa i Sprawiedliwości oraz w 2010 z ramienia komitetu prezydenta miasta Michała Zaleskiego Czas Gospodarzy. Następnie współtworzyła partię Polska Jest Najważniejsza, w której przewodniczyła strukturom w okręgu toruńskim oraz zasiadała w radzie krajowej. W wyborach parlamentarnych w 2011 otwierała listę tej partii do Sejmu, jednak ugrupowanie to nie osiągnęło progu wyborczego. Po rozwiązaniu PJN stanęła na czele struktur Polski Razem w okręgu toruńskim. Była jej kandydatką w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014, również nie uzyskując mandatu. W tym samym roku została radną Torunia z listy PiS. Została wiceprzewodniczącą Polski Razem w województwie kujawsko-pomorskim oraz członkinią zarządu tej partii.

W wyborach parlamentarnych w 2015 otrzymała 7485 głosów w okręgu toruńskim i uzyskała mandat poselski, będąc przedstawicielką Polski Razem na liście PiS. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanęła na czele jej okręgu toruńskiego oraz zasiadła w prezydium zarządu krajowego partii.

Wojciech Murdzek

Wojciech Murdzek

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Wojciech Piotr Murdzek (ur. 13 grudnia 1957 w Świdnicy) – polski samorządowiec, od 2002 do 2014 prezydent Świdnicy, poseł na Sejm VIII kadencji.

W 1976 ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Świdnicy, a w 1981 studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej, gdzie następnie odbył studia podyplomowe w zakresie techniki mikroprocesorowej. Pracował jako konstruktor w ZEM Elmot, prowadził działalność gospodarczą, był dyrektorem oddziału firmy Procter & Gamble i prezesem zarządu firmy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

W latach 1990–1998 był wiceprzewodniczącym rady miejskiej w Świdnicy. Później pełnił funkcję starosty powiatu świdnickiego. Stanął na czele lokalnego ugrupowania samorządowego Wspólnota Samorządowa Ziemi Świdnickiej. Został również członkiem stowarzyszenia samorządowo-politycznego Obywatelski Dolny Śląsk. Należy do Towarzystwa Pomocy im. Brata Alberta.

W 2002 wygrał w drugiej turze wybory na urząd prezydenta Świdnicy. W kolejnych wyborach z 12 listopada 2006 wystartował z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców „Świdnicka Wspólnota Samorządowa”, zdobywając 56,97% głosów. W 2010 uzyskał reelekcję na trzecią z rzędu kadencję. W 2014 przegrał w drugiej turze głosowania z Beatą Moskal-Słaniewską. Został natomiast wybrany do rady powiatu świdnickiego.

W 2015 został wicedyrektorem ds. rynku pracy i administracji w Dolnośląskim Wojewódzkim Urzędzie Pracy. W wyborach w tym samym roku wystartował do Sejmu z listy PiS jako bezpartyjny przedstawiciel Polski Razem. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 5758 głosów. Przystąpił do powstałej w listopadzie 2017 z przekształcenia Polski Razem partii Porozumienie, stając na czele jej okręgu wałbrzyskiego oraz zasiadając w prezydium zarządu krajowego.

Jest żonaty, ma dwoje dzieci – Natalię i Wiktora.

W 2013 postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Grzegorz Piechowiak

Grzegorz Piechowiak

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Grzegorz Piechowiak (ur. 14 września 1963 w Pile) – polski polityk, samorządowiec, poseł na Sejm III i VIII kadencji.

Ukończył w 1991 studia na Wydziale Kościelnych Nauk Historycznych i Społecznych Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 2010 ukończył także studia podyplomowe w Wyższej Szkole Zawodowej Kadry dla Europy w Poznaniu. W latach 1992–1997 pracował w polskiej ambasadzie w Rzymie, był m.in. wicekonsulem. Sprawował mandat posła na Sejm III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność, wybranego w okręgu pilskim. W wyborach parlamentarnych w 2001 nie uzyskał ponownie mandatu. Należał wówczas do Ruchu Społecznego AWS. Po zakończeniu kadencji podjął pracę w zawodzie syndyka.

Od 2002 do 2006 był radnym powiatu pilskiego z ramienia lokalnego ugrupowania „Porozumienie Samorządowe”. Przystąpił także do Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego, zasiadł w jego radzie naczelnej. W 2004 bezskutecznie ubiegał się o mandat eurodeputowanego z listy Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców. Działał potem w Partii Centrum, zasiadając w jej radzie politycznej. Bez powodzenia kandydował w kolejnych wyborach samorządowych oraz (jako bezpartyjny z listy Prawa i Sprawiedliwości) do Sejmu w przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007. W 2011 został pełnomocnikiem ugrupowania Polska Jest Najważniejsza w Pile. Otwierał także listę kandydatów tej partii do Sejmu w okręgu pilskim w wyborach parlamentarnych w tym samym roku. Po decyzji o samorozwiązaniu PJN (w grudniu 2013) współtworzył Polskę Razem, został jej pełnomocnikiem na powiat pilski. Z listy tej partii w 2014 ponownie kandydował do Parlamentu Europejskiego, jednak ugrupowanie nie uzyskało mandatów. W tym samym roku z listy komitetu Teraz Wielkopolska bezskutecznie kandydował do sejmiku wielkopolskiego. Powoływany w skład zarządu wojewódzkiego i krajowego Polski Razem. Jako jej przedstawiciel w 2015 kandydował do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości. Mandat poselski objął w lipcu 2016 w miejsce Maksa Kraczkowskiego. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele okręgu pilskiego tej partii oraz zasiadł w prezydium zarządu krajowego.

W 2000 odznaczony Komandorią Orderu Zasługi Republiki Włoskiej.

Artur Zasada

Artur Zasada

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Artur Jarosław Zasada (ur. 5 czerwca 1969 w Zielonej Górze) – polski polityk, samorządowiec, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji, poseł na Sejm VIII kadencji.

Z wykształcenia prawnik, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Był zatrudniony m.in. w PP Poczta Polska i Ministerstwie Łączności. Pracował następnie jako menedżer ds. kontaktów międzynarodowych, a także specjalista ds. marketingu w firmie transportowej. Później został dyrektorem oddziału Totalizatora Sportowego.

Pod koniec lat 80. należał do opozycyjnego Ruchu Młodzieży Niezależnej. Na początku lat 90. pracował w policji. Od 1993 działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, a w latach 2001–2002 w Przymierzu Prawicy. Przystąpił z nim do Prawa i Sprawiedliwości, jednak na przełomie lat 2003 i 2004 wystąpił z tej partii, przystępując następnie do Platformy Obywatelskiej.

W 2006 z listy PO został radnym Zielonej Góry. W radzie miasta pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Budżetu i Finansów oraz klubu radnych PO. W 2008 został członkiem rady regionu PO. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 uzyskał mandat europosła, kandydując z drugiego miejsca listy PO w okręgu gorzowskim i otrzymując 25 875 głosów. W Parlamencie Europejskim zasiadł w grupie Europejskiej Partii Ludowej oraz Komisji Transportu i Turystyki.

W sierpniu 2013 podjął decyzję o zawieszeniu na trzy miesiące swojego członkostwa w PO w geście solidarności z dwoma ówczesnymi posłami tej partii na Sejm (Jarosławem Gowinem i Jackiem Żalkiem), ukaranymi za łamanie dyscypliny klubowej. W listopadzie wystąpił z PO, angażując się w działalność ruchu „Godzina dla Polski”, powołanego przez Jarosława Gowina po jego odejściu z PO. Związał się z utworzoną przez Jarosława Gowina w grudniu 2013 partią Polska Razem. W styczniu 2014 opuścił frakcję chadecką w PE na rzecz frakcji konserwatywnej. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję jako lider listy Polski Razem w okręgu wrocławskim. W tym samym roku wstąpił do tej partii i został jej szefem w województwie lubuskim, a w 2015 wiceprzewodniczącym rady krajowej ugrupowania.

W wyborach parlamentarnych w 2015, startując z listy Prawa i Sprawiedliwości (jako kandydat Polski Razem) w okręgu nr 8 zdobył mandat poselski, otrzymując 5821 głosów. W Sejmie VIII kadencji został wiceprzewodniczącym Komisji Infrastruktury, członkiem Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach oraz Komisji do Spraw Kontroli Państwowej. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele jej okręgu lubuskiego oraz zasiadł w prezydium zarządu krajowego partii.

W 2015 otrzymał honorowe obywatelstwo Famagusty.

Jacek Żalek

Jacek Żalek

Członek Prezydium Zarządu Krajowego

Jacek Żalek (ur. 13 stycznia 1973 w Białymstoku) – polski polityk i samorządowiec, poseł na Sejm VI, VII i VIII kadencji.

Jest wnukiem Czesława, który w okresie II wojny światowej ukrywał dwie Żydówki: swoją przyszłą żonę (babkę Jacka Żalka) Leę Marię Lasko i jej córkę Sabinę, za co został uhonorowany tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.

W 1988 przystąpił do Związku Harcerstwa Polskiego, a w 1989 do Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej i do Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W 1996 został członkiem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i Akademickiego Związku Sportowego. Z wykształcenia jest prawnikiem, w 2001 ukończył studia na Uniwersytecie w Białymstoku.

W latach 1998–2006 zasiadał w radzie miejskiej Białegostoku (w 1998 uzyskał mandat z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność). W 1998 został wiceprezesem zarządu Młodych Konserwatystów, a w 1999 był prezesem zarządu regionu Koalicji Konserwatywnej. W 2000 objął tę funkcję w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym (w którego skład weszła wcześniej KK). W tym samym roku wstąpił także do stowarzyszenia KoLiber. W 2001 został prezesem federacji Konwokacja Konserwatywna, a także przewodniczącym krajowej komisji rewizyjnej Przymierza Prawicy. W 2002 reelekcję w radzie Białegostoku uzyskał jako bezpartyjny kandydat Ligi Polskich Rodzin, jednak w styczniu 2003 został usunięty z klubu LPR. W tym samym roku przystąpił do stowarzyszenia Chrześcijański Ruch Samorządowy, zasiadając w jego radzie naczelnej. W 2004 został członkiem Unii Polityki Realnej. W 2006 z ramienia Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na radnego sejmiku podlaskiego. Wkrótce przeszedł do Platformy Obywatelskiej, z listy której ponownie został radnym województwa w przedterminowych wyborach w maju 2007. Od 2000 do 2008 był członkiem Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, z którego został usunięty na skutek zagłosowania za przyjęciem traktatu lizbońskiego.

W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał mandat poselski z listy PO, startując z 15. miejsca na liście. Kandydując w okręgu białostockim, otrzymał 9560 głosów, a w wyborach parlamentarnych w 2011, startując z 27. miejsca na tej samej liście i w tym samym okręgu, zdobył 8103 głosy i także uzyskał mandat poselski. 30 sierpnia 2013 został zawieszony w prawach członka klubu parlamentarnego PO na trzy miesiące za wielokrotne łamanie dyscypliny. 13 dni później opuścił PO. W ramach projektu „Godzina dla Polski”, wraz z innymi byłymi posłami tej partii Jarosławem Gowinem i Johnem Godsonem, w październiku tego samego roku podpisał porozumienie o współpracy programowej z partią Polska Jest Najważniejsza i następnie ze Stowarzyszeniem „Republikanie” (założonym przez posła Przemysława Wiplera). 7 grudnia tego samego roku na bazie projektu powstała partia Polska Razem. Do 2015 Jacek Żalek zasiadał w jej prezydium. Stanął także na czele podlaskich struktur partii. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 był liderem listy Polski Razem w okręgu nr 3 (województwa podlaskie i warmińsko-mazurskie) i nie uzyskał mandatu posła, zdobywając 5448 głosów (partia nie osiągnęła progu wyborczego). W lipcu 2014 zasiadł w nowo powołanym klubie poselskim Sprawiedliwa Polska (został jego wiceprzewodniczącym), od marca 2015 działającym pod nazwą Zjednoczona Prawica.

W wyborach parlamentarnych w 2015 został zarejestrowany na 5. pozycji listy Prawa i Sprawiedliwości (w ramach porozumienia z tą partią Polski Razem – która w listopadzie 2017 przekształciła się w Porozumienie) w okręgu białostockim. Uzyskał mandat posła na Sejm VIII kadencji, otrzymując 12 370 głosów. Został wiceprzewodniczącym klubu PiS.

Mieczysław Baszko

Mieczysław Baszko

Poseł na Sejm RP

Mieczysław Kazimierz Baszko (ur. 26 czerwca 1961 w Boratyńszczyźnie) – polski polityk, nauczyciel i samorządowiec, członek zarządu województwa i wicemarszałek, a w latach 2014–2015 marszałek województwa podlaskiego, poseł na Sejm VIII kadencji.

Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (filii w Białej Podlaskiej). Od 1985 do 2008 pracował jako nauczyciel. W latach 1994–2002 był radnym miejskim Sokółki, następnie do 2007 radnym powiatu sokólskiego. W 1996 został członkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego, objął potem kierownictwo powiatowych struktur tej partii, a także wszedł w skład rady naczelnej PSL.

W przedterminowych wyborach wojewódzkich w 2007 uzyskał mandat radnego sejmiku podlaskiego III kadencji. Po zmianie koalicji we władzach województwa, do której doszło w 2008, został członkiem nowego zarządu. W 2010 utrzymał mandat radnego, następnie został wicemarszałkiem.

Również w 2014 z powodzeniem ubiegał się o reelekcje w wyborach do sejmiku. 8 grudnia 2014 wybrano go na nowego marszałka województwa podlaskiego. W 2015 zastąpił Wojciecha Dzierzgowskiego na stanowisku prezesa zarządu wojewódzkiego PSL w województwie podlaskim.

W 2015 wystartował w wyborach parlamentarnych jako lider listy wyborczej PSL w okręgu podlaskim. Otrzymał 7010 głosów, uzyskując tym samym mandat posła na Sejm VIII kadencji. W związku z tym wyborem ustąpił z urzędu marszałka województwa. W 2016 nie został ponownie wybrany na prezesa podlaskiego PSL, przegrywając ze Stefanem Krajewskim. 20 stycznia 2018 przeszedł do Porozumienia. Następnie w Sejmie przeszedł z klubu poselskiego PSL do klubu parlamentarnego PiS.

W 2015 został odznaczony Odznaką Honorową za Zasługi dla Związku Sybiraków.

Andrzej Sośnierz

Andrzej Sośnierz

Poseł na Sejm RP

Andrzej Stanisław Sośnierz (ur. 8 maja 1951 w Głuchołazach) – polski lekarz i polityk. Poseł na Sejm V, VI i VIII kadencji, w latach 2006–2007 prezes Narodowego Funduszu Zdrowia.

Syn Edwarda i Doroty. Absolwent VII LO w Katowicach. W 1975 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. W latach 1975–1978 pracował jako młodszy asystent w Obwodzie Lecznictwa Kolejowego w Katowicach. W latach 1978–1990 był kolejno: asystentem, starszym asystentem i kierownikiem Okręgowego Szpitala Kolejowego w Katowicach. W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”.

W latach 1990–1994 pełnił funkcję Okręgowego Lekarza Polskich Kolei Państwowych w Katowicach i naczelnika zarządu kolejowej służby zdrowia Śląskiej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. Od 1991 do 1998 kierował Wydziałem Zdrowia w Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach. W latach 1997–1999 był doradcą ministra zdrowia i opieki społecznej. W 1998 został pełnomocnikiem regionalnym kasy chorych w Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Wprowadzania Powszechnego Ubezpieczenia Zdrowotnego. W latach 1999–2002 był dyrektorem Śląskiej Regionalnej Kasy Chorych. Odszedł ze stanowiska w wyniku konfliktu z ministrem zdrowia w rządzie Leszka Millera Mariuszem Łapińskim. Od 2003 pełnił funkcje prezesa i dyrektora Śląskiej Opieki Medycznej Sp. z o.o.

Jako dyrektor Śląskiej Kasy Chorych monitorował program informatyzacji systemu ochrony zdrowia. Za wdrożenie rejestru usług medycznych kierowana przez niego Śląska Kasa Chorych została nagrodzona tytułem „Lidera informatyki 2002”.

Tuż po odejściu ze stanowiska szefa Śląskiej Kasy Chorych bez powodzenia ubiegał się o stanowisko prezydenta Katowic w wyborach samorządowych w 2002. W tych samych wyborach uzyskał mandat radnego miasta Katowice, który sprawował do 2005.

Działał kolejno w Kongresie Liberalno-Demokratycznym, Unii Polityki Realnej, Inicjatywie dla Polski i Platformie Obywatelskiej.

W wyborach parlamentarnych w 2005 jako kandydat PO uzyskał mandat poselski w okręgu katowickim. Został wykluczony z PO za krytykę twardego stanowiska kierownictwa partii w sprawie możliwości powstania koalicji POPiS (mówił o możliwym rozłamie w PO), potem pozostał bezpartyjny. Od 19 stycznia 2006 należał do klubu parlamentarnego PiS.

Na przełomie 2005 i 2006 media wielokrotnie spekulowały o możliwości powołania go na stanowisko szefa Narodowego Funduszu Zdrowia, do czego jednak ostatecznie nie doszło, ponieważ rada NFZ nie odwołała Jerzego Millera. Ostatecznie zastąpił Jerzego Millera 8 września 2006 po zmianie ustawy i powołaniu go przez premiera Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko prezesa, wobec czego złożył mandat poselski.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 został wybrany na posła VI kadencji z listy Prawa i Sprawiedliwości, otrzymując w okręgu katowickim 27 758 głosów. W związku z uzyskaniem mandatu posła zrezygnował z funkcji prezesa NFZ. 3 grudnia 2010 wystąpił z Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości i ogłosił przejście do KP Polska Jest Najważniejsza. W 2011 nie uzyskał reelekcji w wyborach parlamentarnych. W 2012 został dyrektorem Górnośląskiego Parku Etnograficznego w Chorzowie. Później podjął współpracę z Polską Razem jako ekspert ds. służby zdrowia. W 2014 ponownie bez powodzenia z ramienia PiS ubiegał się o prezydenturę Katowic, przegrywając w II turze.

W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu (z listy PiS, jako przedstawiciel Polski Razem, w 2017 przekształconej w Porozumienie), otrzymując w okręgu katowickim 23 809 głosów.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej

Porozumienie Warszawa Polska - Partia - Zjednoczona Prawica
Adam Bielan

Adam Bielan

Prz-cy Konwencji Krajowej

Adam Jerzy Bielan (ur. 12 września 1974 w Gdańsku) – polski polityk.

Poseł na Sejm III i IV kadencji (1997–2004), poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji (2004–2014), w latach 2007–2009 wiceprzewodniczący PE, od 2015 senator i wicemarszałek Senatu IX kadencji.

Absolwent IX LO w Gdańsku. Podjął następnie studia z zakresu stosunków międzynarodowych w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, których nie ukończył. Później został absolwentem politologii.

W latach 1996–1998 był przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1999 do 2000 zajmował stanowisko wiceprzewodniczącego międzynarodowej organizacji studenckiej European Democrat Students.

W 1997 został wybrany z listy krajowej Akcji Wyborczej Solidarność na posła III kadencji. Należał następnie do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego (1998–2001) i Przymierza Prawicy (2001–2002). W 2001 uzyskał po raz drugi mandat poselski z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu chrzanowskim. W 2002 został członkiem PiS, pełnił funkcję rzecznika prasowego tej partii.

W 2004 został wybrany do Parlamentu Europejskiego z okręgu obejmującego województwa małopolskie i świętokrzyskie. W PE przystąpił do grupy Unii na rzecz Europy Narodów. 16 stycznia 2007 został wiceprzewodniczącym Parlamentu Europejskiego VI kadencji. W 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję z okręgu mazowieckiego (przystąpił do nowo powstałej grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, będąc do 2011 jej wiceprzewodniczącym). W listopadzie 2010 wystąpił z PiS i związał się z ugrupowaniem Polska Jest Najważniejsza, z którego został wykluczony 18 marca 2011 (nie przystąpił do partii). 20 stycznia 2014 ogłosił przystąpienie do Polski Razem. Bezskutecznie z listy tej partii ubiegał się o europarlamentarną reelekcję. 26 kwietnia 2015 został jednym z wiceprezesów ugrupowania.

W 2015 wystartował do Senatu, z ramienia komitetu PiS (jako przedstawiciel Polski Razem) w okręgu nr 50. Uzyskał mandat senatora IX kadencji, otrzymując 77 912 głosów. 12 listopada 2015 wybrany na wicemarszałka Senatu IX kadencji. 4 listopada 2017, po przekształceniu Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele Konwencji Krajowej tej partii.

Tadeusz Kopeć

Tadeusz Kopeć

Senator Rzeczypospolitej Polskiej

Tadeusz Wiktor Kopeć (ur. 24 sierpnia 1960 w Pierśćcu) – polski polityk, inżynier i samorządowiec, poseł na Sejm V i VI kadencji, senator VIII i IX kadencji.

Ukończył wyższe studia górnicze na Akademia Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Następnie pracował w Przedsiębiorstwie Robót Górniczych Jastrzębie Zdrój. Od 1996 do 2000 należał do Unii Wolności. W latach 1998–2005 pełnił funkcję radnego i wicestarosty cieszyńskiego.

Od 2001 należał do Platformy Obywatelskiej, z listy której w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na posła V kadencji w okręgu bielskim. W wyborach w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 16 325 głosów. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o mandat senatora z ramienia PO w okręgu wyborczym nr 79, otrzymując 48 948 głosów. 22 maja 2015 złożył rezygnację z członkostwa w PO i klubie parlamentarnym tej partii. Następnie związał się z Polską Razem. W wyborach w tym samym roku został ponownie wybrany na senatora (tym razem z ramienia PiS), otrzymując 58 482 głosy. W marcu 2016 stanął na czele struktur Polski Razem w województwie śląskim. W listopadzie 2017 partia ta przekształciła się w Porozumienie, w którym został przewodniczącym struktur w okręgu bielskim.

Jest żonaty, ma troje dzieci.

Andrzej Stanisławek

Andrzej Stanisławek

Senator Rzeczypospolitej Polskiej

Andrzej Józef Stanisławek (ur. 18 września 1954 w Opolu Lubelskim) – polski lekarz (chirurg, onkolog), polityk i nauczyciel akademicki, doktor habilitowany nauk medycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, senator IX kadencji.

W 1979 ukończył studia lekarskie w Akademii Medycznej w Lublinie. W 1980 został pracownikiem Oddziału Chirurgii Onkologicznej Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej. Został specjalistą I stopnia z chirurgii ogólnej, a także specjalistą II stopnia z zakresu chirurgii onkologicznej. W 1990 uzyskał doktorat na podstawie pracy Zachowanie się wybranych czynników odpornościowych w przebiegu klinicznym czerniaka złośliwego skóry. Od 1992 prowadzi prywatną praktykę lekarską. W latach 90. odbył kilka szkoleń zagranicznych m.in. w Norwegii. W 2002 objął funkcję kierownika nowo utworzonej Kliniki Chirurgii Onkologicznej Akademii Medycznej w Lublinie, w 2003 został tam zastępcą ordynatora. W 2003 habilitował się w zakresie nauk medycznych na podstawie pracy pt. Wartość rokownicza produktów wybranych onkogenów i genów supresorowych oznaczanych metodą immunohistochemiczną w czerniaku skóry. Był kierownikiem Katedry Środowiskowej Opieki Zdrowotnej Akademii Medycznej (i po jej przekształceniu Uniwersytetu Medycznego) w Lublinie. Został profesorem nadzwyczajnym tej uczelni, a także prodziekanem jej Wydziału Pielęgniarstwa i Nauk o Zdrowiu. W 2004 objął funkcję kierownika Katedry Onkologii i Środowiskowej Opieki Zdrowotnej tego wydziału.

Na początku lat 90. założył Fundację Wczesnego Wykrywania Raka. W 1997 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia Krajowej Partii Emerytów i Rencistów. W 2014 przystąpił do Polski Razem. Bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego jako lider listy wyborczej tego ugrupowania w województwie lubelskim. Kilka miesięcy później został przewodniczącym zarządu regionalnego tej partii w województwie lubelskim, a w 2015 zasiadł w jej zarządzie krajowym.

W wyborach w 2015 wystartował do Senatu z ramienia Prawa i Sprawiedliwości (jako kandydat Polski Razem) w okręgu nr 16. Uzyskał mandat senatora IX kadencji, otrzymując 67 708 głosów. Po przekształceniu w listopadzie 2017 Polski Razem w Porozumienie, stanął na czele jej okręgu lubelskiego i pozostał członkiem zarządu krajowego.

Andrzej Wojtyła

Andrzej Wojtyła

Senator Rzeczypospolitej Polskiej

Andrzej Franciszek Wojtyła (ur. 1 maja 1955 w Kaliszu) – polski polityk, doktor habilitowany nauk medycznych, lekarz pediatra.

Poseł na Sejm I, III i IV kadencji, w latach 1992–1993 minister zdrowia i opieki społecznej, w latach 2005–2006 wiceminister zdrowia, w latach 2006–2010 główny inspektor sanitarny, senator IX kadencji.

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka w Kaliszu. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu ukończył w 1980. W 1990 zdobył specjalizację II stopnia w pediatrii w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. W 1995 uzyskał certyfikat z międzynarodowych stosunków zdrowotnych w George Washington University, a w 1996 certyfikat z administracji ochrony zdrowia w Georgetown University w Waszyngtonie. W 2004 zdobył specjalizację z zakresu zdrowia publicznego w Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi.

W 2005 uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. Wykorzystanie doświadczeń amerykańskich w zakresie kontroli wydatków zdrowotnych w reformach ochrony zdrowia w Polsce napisanej pod kierunkiem Alfreda Owoca. W 2014 uzyskał na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny.

W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność” i NSZZ „Solidarność” Rolników Indywidualnych. W latach 1980–1992 pracował w Szpitalu Miejskim w Pleszewie jako stażysta, młodszy asystent, asystent i starszy asystent. Od 1984 do 1992 pełnił funkcję kierownika Wiejskiego Ośrodka Zdrowia w Jastrzębnikach. W lipcu 1992 objął funkcję ministra zdrowia i opieki społecznej w rządzie Hanny Suchockiej, którą pełnił do października 1993. Od 1994 do 1996 wykładał jako visiting professor na Georgetown University. Był sekretarzem generalnym Światowej Organizacji Medycyny Wsi. Należał do komitetu naukowego kwartalnika „International Journal of Rural Health”.

W latach 1990–1992 był członkiem zarządu krajowego PSL „Solidarność”, następnie do 1997 zasiadał we władzach krajowych tej partii (wówczas Stronnictwa Ludowo-Chrześcijańskiego). Od 1997 należał do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, zaś od 2002 do rozwiązania (2003) był członkiem SKL – Ruchu Nowej Polski. W 2014 przystąpił do Polski Razem, a w 2017 wraz z nią do Porozumienia (zasiadając w jego zarządzie krajowym).

W latach 1991–1993 i 1997–2005 zasiadał w Sejmie I, III i IV kadencji. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Zdrowia. Był wybierany kolejno z listy Porozumienia Ludowego (1991), Akcji Wyborczej Solidarność (1997) i Platformy Obywatelskiej (2001) w okręgach kaliskich: nr 14 i nr 36.

W 2005 z własnego komitetu bez powodzenia kandydował do Senatu. Od 4 listopada 2005 do 5 września 2006 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia, 19 maja 2006 objął stanowisko głównego inspektora sanitarnego. W 2010 wygrał konkurs na dyrektora Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie, pełnił tę funkcję do 2014. W kwietniu 2015 został dyrektorem sanepidu w Kaliszu. W tym samym roku ponownie wystartował do Senatu (z ramienia PiS, jako przedstawiciel Polski Razem). Uzyskał mandat senatora IX kadencji, otrzymując 43 068 głosów.

Józef Zając

Józef Zając

Senator Rzeczypospolitej Polskiej

Józef Zając (ur. 14 marca 1947 w miejscowości Potok-Stany Kolonia Trzecia) – polski matematyk, nauczyciel akademicki, doktor habilitowany nauk matematycznych, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Chełmie, senator VIII i IX kadencji.

W 1973 ukończył studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Od 1973 do 1996 pracował w Instytucie Matematyki Polskiej Akademii Nauk. W 1977 na podstawie rozprawy Parametryzacja pełnej klasy odwzorowań Teichmullera w pierścieniu uzyskał stopień naukowy doktora. Habilitował się w 1994 w oparciu o pracę zatytułowaną Quasihomografie. Specjalizuje się w zakresie zastosowań analizy zespolonej i matematyki w ekonomii. Opublikował kilkadziesiąt prac naukowych, w tym dwóch z zakresu nawigacji powietrznej (posiadał licencję pilota). Współpracował z ośrodkami naukowymi w Finlandii, Japonii, Meksyku, Niemczech, Ukrainie i USA. Był wykładowcą na Uniwersytecie w Joensuu, City University of New York, Columbia University, a także Nationale Politechnico w Meksyku.

Został profesorem nadzwyczajnym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, w 1997 objął na tej uczelni kierownictwo Katedry Zastosowań Matematyki w Ekonomii w Instytucie Ekonomii. W latach 1998–2001 był dziekanem Wydziału Ekonomii i Zarządzania w Akademii Polonijnej w Częstochowie. Należał do inicjatorów powołania PWSZ w Chełmie, w 2001 objął stanowisko rektora tej uczelni, zajmując je do 2016.

W wyborach w 2011 był bezpartyjnym kandydatem z ramienia Polskiego Stronnictwa Ludowego do Senatu RP w okręgu wyborczym nr 18. Uzyskał 24 415 głosów, co było najlepszym wynikiem w okręgu, a tym samym dało mu mandat senatorski. Bezskutecznie kandydował z listy PSL także w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014.

W 2015 został ponownie wybrany na senatora (dostał 42 083 głosy). W kwietniu 2016 wystąpił z klubu parlamentarnego PSL, w następnym miesiącu przystąpił do Koła Senatorów Niezależnych, a w kolejnym miesiącu powrócił do klubu PSL. W listopadzie tego samego roku przeszedł do klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości. W październiku 2017 dołączył do Polski Razem (kierowanej przez Jarosława Gowina), która w następnym miesiącu przekształciła się w Porozumienie.

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011).

Z Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Z Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

Udostępnij przez:

RelatedPost

Kontynuując przeglądanie tej strony, domyślnie akceptujesz użycie ciasteczek tzw. cookies. więcej...

Ustawienia cookie na tej stronie są ustawione domyślnie na "zezwalaj na pliki cookie", aby dać Ci najlepszy sposób przeglądania z możliwych. Jeśli w dalszym ciągu korzystasz z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub klikając na przycisk "Akceptuję", wyrażasz na to zgodę.

Zamknij